Wethouders spraken openlijk over een onveilige werksfeer, en er klonk kritiek op een afrekencultuur waarin te veel achter de schermen werd bekokstoofd. Het vertrek van wethouder Theo Geldens gold voor velen als een schoolvoorbeeld: was het een zorgvuldig geregisseerde actie? Of hij dat verdiende of niet, doet er minder toe dan de manier waarop het ging. Bij het ontslag van een wethouder hoort openheid, geen regie achter de coulissen.

Ederveen – de sheriff – stond bekend als streng en onverbiddelijk. Met de wet Damocles in de hand trad hij hard op tegen drugspanden en kende geen enkele genade. Als er door een paar pillen een gezin op straat stond dat deed hem niets, maar voor signalen over de bestuurscultuur in eigen huis bleef hij doof. Dat stilzwijgen heeft zijn sporen nagelaten. Zijn vertrek was aanstaande en onvermijdelijk, al hield hij de eer aan zichzelf.

Voor Van Overdijk ligt er een andere opgave. Geen stoere slogans, geen stapels managementtaal, maar doen wat inwoners al jaren vragen: luisteren, eerlijk zijn en polarisatie tegengaan. Ruim 700 Valkenswaardenaren gaven het haar al mee: wees benaderbaar, zorg voor een veilige cultuur en speel open kaart.

Toch hangt succes niet alleen van de burgemeester af. Ook raad en college zullen bereid moeten zijn oude patronen los te laten. Hebben de heidagen echt iets opgeleverd? Is men dichter naar elkaar toegegroeid? Pas dan kan er een nieuwe start komen.

En intussen nadert maart 2026, met nieuwe gemeenteraadsverkiezingen. Heeft Jong Valkenswaard, middels V.O.T.E, genoeg laten zien met hun wethouder Rens Pijnenburg? Zet D66 toch door of trekt de partij zich terug? Kan het CDA van Eduard Kerssemakers profiteren van de landelijke opleving? En waar rook is, is vuur: keert Theo Geldens inderdaad terug via H&G?

Valkenswaard verdient een burgemeester die verbindt, én een bestuur dat het belang van inwoners vooropzet. Daar ligt de echte opdracht.